ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ខ្មែរនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី
តើអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យសហគមន៍ខ្មែរយើងនៅតែរួបរួមគ្នា ទោះបីរស់នៅឆ្ងាយពីមាតុភូមិ?
ប្រទេសអូស្ត្រាលី និងប្រទេសកម្ពុជា ស្ថិតនៅឆ្ងាយពីគ្នារាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ។
យើងជាច្រើនបានមកដល់ទីនេះនៅពេលវេលា ក្នុងកាលៈទេសៈ និងមានប្រវត្តិជីវិតខុសៗគ្នា។ អ្នកខ្លះនៅចងចាំប្រទេសកម្ពុជាបានយ៉ាងច្បាស់។ អ្នកខ្លះទៀតនៅក្មេងខ្លាំងនៅពេលចាកចេញពីស្រុកកំណើត។ រីឯខ្មែរអូស្ត្រាលីជំនាន់ថ្មីមួយចំនួន ស្គាល់ប្រទេសអូស្ត្រាលីថាជាផ្ទះតែមួយគត់របស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែ នៅតែមានអ្វីមួយដែលបន្តភ្ជាប់យើងទាំងអស់គ្នា។
តើអាចជាជំនឿរបស់យើងទេ?
អស់ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ខ្មែរបានផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅក្នុងជីវិតរបស់យើង។ ជំនឿនេះមាននៅក្នុងពិធីបុណ្យ និងពិធីសាសនារបស់យើង ក្នុងដំបូន្មានរបស់ចាស់ទុំ ក្នុងរបៀបដែលយើងគោរពឪពុកម្តាយ និងបុព្វបុរស ព្រមទាំងក្នុងគុណតម្លៃដែលយើងព្យាយាមបន្តផ្ទេរទៅកាន់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។
ប្រហែលជាដោយសារហេតុនេះហើយ ទោះបីយើងរស់នៅឆ្ងាយពីប្រទេសកម្ពុជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនានៅតែបន្តនាំយើងឱ្យមកជួបជុំ និងរួបរួមគ្នា។
កាលពីមុន ការបានឮនរណាម្នាក់និយាយភាសាខ្មែរដោយចៃដន្យនៅក្នុងប្រទេសអូស្ត្រាលី អាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកប្រហែលជាកំពុងដើរនៅក្នុងផ្សារ ហាងទំនិញ ឬតាមសង្កាត់ណាមួយ ហើយស្រាប់តែឮសំឡេងនិយាយភាសាខ្មែរ។
អ្នកនឹងងាកមើលភ្លាម។
សំឡេងពីស្រុកកំណើត
មាននរណាម្នាក់កំពុងនិយាយភាសាខ្មែរ។
ភ្លាមនោះ អារម្មណ៍កក់ក្តៅមួយក៏កើតឡើង — ជាភាពភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយ និងអារម្មណ៍ស្និទ្ធស្នាលដែលកើតឡើងស្ទើរតែដោយឯកឯង។
យើងប្រហែលជាមិនធ្លាប់បានជួបគ្នាពីមុនមកទេ។ យើងអាចមកពីខេត្តផ្សេងៗគ្នា គ្រួសារផ្សេងៗគ្នា ឬមានប្រវត្តិជីវិតខុសៗគ្នា។ ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងហាក់ដូចជាស្គាល់អ្វីមួយដែលដូចគ្នានៅក្នុងគ្នាទៅវិញទៅមក។
យើងស្គាល់អារម្មណ៍ថា នេះជាផ្ទះរបស់យើង។
ភាពស្និទ្ធស្នាល និងការផ្សារភ្ជាប់គ្នានៅក្នុងសហគមន៍ខ្មែរអូស្ត្រាលីនេះ មិនមែនកើតឡើងដោយឯកឯងនោះទេ។ ភាគច្រើនវាបានធ្វើដំណើរមកជាមួយយើង — តាមរយៈគ្រួសារ វប្បធម៌ និងគុណតម្លៃនៃព្រះពុទ្ធសាសនារបស់យើង។
មេរៀនដែលឪពុកម្តាយបានបង្រៀនយើង
តាំងពីកុមារភាព ឪពុកម្តាយរបស់យើងតែងតែរំលឹកយើងអំពីព្រះធម៌ និងពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធ។
ពួកគាត់ប្រហែលជាមិនតែងតែពន្យល់យើងតាមទស្សនវិជ្ជាដ៏ស្មុគស្មាញនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគាត់បានបង្រៀនយើងតាមរយៈមេរៀនសាមញ្ញៗក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។
ស្រឡាញ់ឪពុកម្តាយ។
ស្រឡាញ់ក្រុមគ្រួសារ។
យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមិត្តភក្តិ។
មានមេត្តាករុណាចំពោះអ្នកដទៃ។
ហើយកុំបណ្តោយឱ្យកំហឹង ឬការស្អប់ខ្ពើម គ្រប់គ្រងចិត្តរបស់យើង។
មានមេរៀនមួយដែលមានអត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ៖
ត្រូវដាក់សេចក្តីស្រឡាញ់ជាមុន។
នៅពេលបញ្ហាមួយមើលទៅធំធេង ការប្រឈមមុខនឹងវាដោយកំហឹង អាចធ្វើឱ្យបញ្ហានោះកាន់តែធំឡើង។
ប៉ុន្តែនៅពេលយើងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាដដែលនោះ ដោយការអត់ធ្មត់ មេត្តាករុណា និងសេចក្តីស្រឡាញ់ បញ្ហានោះហាក់ដូចជាតូចជាងមុន។
បញ្ហាប្រហែលជាមិនបាត់ទៅទេ។
ប៉ុន្តែយើងអាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលយើងទទួលយក និងរស់នៅជាមួយវា។
ហើយពេលខ្លះ សេចក្តីសុខស្ងប់ក៏ចាប់ផ្តើមពីទីនោះ។
ការតស៊ូនៅក្នុងចិត្តរបស់យើង
ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏បង្រៀនឱ្យយើងសម្លឹងមើលទៅកាន់កន្លែងមួយដែលពិបាកជាងនេះទៅទៀត។
គឺនៅក្នុងខ្លួនយើងផ្ទាល់។
ក្នុងគំនិត និងការអប់រំតាមព្រះពុទ្ធសាសនាដែលខ្មែរយើងធ្លាប់ស្គាល់តាំងពីដើមមក មានគំនិតមួយថា៖ ពេលខ្លះ អ្នកដែលចងយើងឱ្យជាប់ខ្លាំងបំផុត គឺខ្លួនយើងផ្ទាល់។
យើងក្លាយជាអ្នកបម្រើនៃសេចក្តីចង់បានរបស់ខ្លួន។
យើងចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ
លុយ
ការទទួលស្គាល់
ភាពជោគជ័យ
យើងជាប់ចិត្តនឹងអ្វីដែលយើងមាន ហើយព្រួយបារម្ភអំពីអ្វីដែលយើងមិនទាន់មាន។
នៅពេលសេចក្តីប្រាថ្នាមួយបានសម្រេច សេចក្តីប្រាថ្នាថ្មីមួយទៀតក៏កើតឡើងជំនួសភ្លាម។
ព្រះពុទ្ធសាសនាមិនបានប្រាប់ឱ្យយើងឈប់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគ្រួសារ បោះបង់ការទទួលខុសត្រូវ ឬបដិសេធអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃនោះទេ។
ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះពុទ្ធសាសនាបង្រៀនឱ្យយើង ស្គាល់ការជាប់ជំពាក់ លោភៈ និងតណ្ហា ឱ្យឃើញតាមសភាពពិតរបស់វា។
ព្រោះនៅពេលយើងអាចស្គាល់វាបាន យើងក៏អាចចាប់ផ្តើមបន្ធូរឥទ្ធិពលដែលវាមានមកលើយើង។
ប្រហែលជាសេរីភាព មិនមែនតែងតែមានន័យថា យើងមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងចង់បាននោះទេ។
ប្រហែលជាសេរីភាពចាប់ផ្តើម នៅពេលដែលយើងលែងត្រូវការអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងចង់បាន។
អ្វីដែលព្រះសង្ឃរំលឹកដល់យើង
ពេលខ្លះ នៅពេលយើងសម្លឹងមើលព្រះសង្ឃ យើងឃើញតែស្បង់ចីវរពណ៌កាសាវៈ ពិធីបុណ្យ និងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងវត្ត។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងមិនតែងតែឃើញ គឺការលះបង់ដែលស្ថិតនៅពីក្រោយស្បង់ចីវរនោះ។
ព្រះសង្ឃជ្រើសរើសជីវិតដែលមានវិន័យ និងភាពសាមញ្ញ។
ព្រះអង្គលះបង់ភាពងាយស្រួល ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសេរីភាពជាច្រើន ដែលយើងភាគច្រើនចាត់ទុកថាជាផ្នែកធម្មតានៃជីវិត។ មាគ៌ារបស់ព្រះអង្គទាមទារឱ្យមានការសង្រួម ការសិក្សា សមាធិ និងការប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះព្រះធម៌។
យើងភាគច្រើនប្រហែលជាមិនអាចរស់នៅដូចព្រះសង្ឃបានទេ។
ហើយក៏មិនមាននរណារំពឹងឱ្យយើងធ្វើដូច្នោះដែរ។
យើងមានគ្រួសារដែលត្រូវថែរក្សា កូនដែលត្រូវចិញ្ចឹមបីបាច់ ការងារដែលត្រូវបំពេញ និងភារកិច្ចដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវ។
ប៉ុន្តែប្រហែលជានេះមិនមែនជាចំណុចសំខាន់នោះទេ។
ព្រះសង្ឃបង្ហាញយើងថា នៅមានរបៀបរស់នៅមួយផ្សេងទៀតដែលអាចទៅរួច។
ភាពសាមញ្ញរបស់ព្រះអង្គ រំលឹកឱ្យយើងពិនិត្យមើលសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្លួន។
វិន័យរបស់ព្រះអង្គ រំលឹកឱ្យយើងពិនិត្យមើលទង្វើរបស់ខ្លួន។
ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ព្រះអង្គ រំលឹកឱ្យយើងពិនិត្យមើលកំហឹងរបស់ខ្លួន។
ហើយការលះបង់របស់ព្រះអង្គ រំលឹកយើងថា សុភមង្គលមិនមែនតែងតែរកឃើញតាមរយៈការមានកាន់តែច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែពេលខ្លះវាកើតឡើងពីការរៀនរស់ដោយត្រូវការតិចជាងមុន។
ព្រះអង្គមិនអាចដើរមាគ៌ាជំនួសយើងបានទេ។
ប៉ុន្តែព្រះអង្គជួយឱ្យយើងមើលឃើញថា មាគ៌ានោះអាចចាប់ផ្តើមពីទីណា។
ជំនឿនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង
ជំនឿមិនមែនមានតែនៅក្នុងវត្តនោះទេ។
វាមាននៅពេលយើងថែរក្សាឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចាស់ជរា។
វាមាននៅពេលនរណាម្នាក់រៀបចំម្ហូបអាហារសម្រាប់កម្មវិធីសហគមន៍ ដោយមិនរំពឹងចង់បានការសរសើរ ឬការទទួលស្គាល់។
វាមាននៅពេលអ្នកស្ម័គ្រចិត្តនៅបន្តសម្អាតទីកន្លែង បន្ទាប់ពីមនុស្សគ្រប់គ្នាបានត្រឡប់ទៅផ្ទះអស់ហើយ។
វាមាននៅពេលនរណាម្នាក់ជួយឧបត្ថម្ភដោយស្ងៀមស្ងាត់ដល់គ្រួសារមួយដែលកំពុងជួបការលំបាក។
វាមាននៅពេលយើងជ្រើសរើសការអភ័យទោសជំនួសការសងសឹក ការអត់ធ្មត់ជំនួសកំហឹង និងការចែករំលែកជំនួសភាពអាត្មានិយម។
ទង្វើទាំងនេះប្រហែលជាមើលទៅតូចតាច។
ប៉ុន្តែនៅពេលរួមបញ្ចូលគ្នា វាបង្កើតបានជាសហគមន៍មួយ។
នេះប្រហែលជាហេតុផលមួយដែលធ្វើឱ្យវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះសហគមន៍ខ្មែរនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី។
វត្តបានផ្តល់ទីកន្លែងមួយឱ្យយើងប្រតិបត្តិជំនឿរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែវាក៏បានផ្តល់ទីកន្លែងមួយឱ្យយើង ស្វែងរក និងជួបជុំគ្នាឡើងវិញ។
លើសពីទីកន្លែងសម្រាប់គោរពបូជា
វត្តពុទ្ធរង្សី ដូច្នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាអគារមួយនោះទេ។
វាជាកន្លែងដែលព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទជួបជុំគ្នា។
ជាកន្លែងដែលចាស់ទុំផ្ទេរចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍ទៅកាន់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។
ជាកន្លែងដែលគ្រួសារជួបជុំគ្នាក្នុងពេលមានសេចក្តីសុខ ហើយស្វែងរកការលួងលោមក្នុងពេលមានទុក្ខ។
ជាកន្លែងដែលពិធីបុណ្យ និងប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនា នៅតែបន្តរស់រវើក ទោះបីនៅឆ្ងាយពីប្រទេសកម្ពុជារាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រក៏ដោយ។
ហើយជាកន្លែងដែលកុមារខ្មែរដែលកើតនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី អាចស្គាល់ និងស្វែងយល់ពីជំនឿដែលធ្លាប់ដឹកនាំជីវិតជីដូនជីតារបស់ពួកគេ។
វត្តរំលឹកយើងថា ទោះបីកាលៈទេសៈជីវិតរបស់យើងបានផ្លាស់ប្តូរក៏ដោយ គុណតម្លៃដែលបានជួយទ្រទ្រង់ជីវិតបុព្វបុរសរបស់យើងជាច្រើនជំនាន់មកហើយ នៅតែអាចបន្តដឹកនាំយើងនៅថ្ងៃនេះ។
ដំណើរឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីសុខស្ងប់ក្នុងចិត្ត
ព្រះពុទ្ធសាសនាមិនបានសន្យាថា ជីវិតរបស់យើងនឹងគ្មានការលំបាកនោះទេ។
តែងតែមានការខកចិត្ត។
តែងតែមានការខ្វែងគំនិតគ្នា។
តែងតែមានការបាត់បង់។
ហើយតែងតែមានរឿងរ៉ាវដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
ប៉ុន្តែព្រះធម៌របស់ព្រះពុទ្ធ អញ្ជើញឱ្យយើងស្វែងយល់ពីខ្លួនឯងឱ្យកាន់តែជ្រាលជ្រៅ — ស្គាល់កំហឹង សេចក្តីប្រាថ្នា ការជាប់ជំពាក់ មេត្តាករុណា និងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការលះបង់។
យើងប្រហែលជាមិនអាចមានវិន័យដូចព្រះសង្ឃបានទេ។
យើងប្រហែលជាដួល ឬវង្វេងផ្លូវជាច្រើនដង។
ប៉ុន្តែយើងនៅតែអាចបោះជំហានតូចមួយទៅមុខបាន។
យើងអាចអត់ធ្មត់ជាងមុនបន្តិច។
មានចិត្តសប្បុរសជាងមុនបន្តិច។
កាត់បន្ថយការជាប់ជំពាក់បន្តិច។
ចេះអភ័យទោសជាងមុនបន្តិច។
ហើយមានមេត្តាករុណាជាងមុនបន្តិច។
ប្រហែលជាជំនឿ មិនមែនមានន័យថា យើងត្រូវតែល្អឥតខ្ចោះនោះទេ។
ប្រហែលជាជំនឿ គឺគ្រាន់តែជាការមានមាគ៌ាមួយដែលយើងអាចត្រឡប់មករកវិញ នៅពេលដែលយើងវង្វេងផ្លូវ។
ហើយសម្រាប់សហគមន៍ខ្មែរអូស្ត្រាលី មាគ៌ានេះបានធ្វើដំណើរមកជាមួយយើង ឆ្លងកាត់ជាច្រើនជំនាន់ និងឆ្លងកាត់មហាសមុទ្រ។
មាគ៌ានេះនៅតែបន្តមានវត្តមានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ — តាមរយៈព្រះសង្ឃ គ្រួសារ វត្តអារាម និងគុណតម្លៃដែលយើងជ្រើសរើសថែរក្សា និងបន្តផ្ទេរទៅកាន់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។
ជំនឿរបស់យើង ភ្ជាប់យើងទៅនឹងអតីតកាល។
ជំនឿរបស់យើង ផ្តល់កម្លាំងដល់យើងក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។
ហើយជំនឿរបស់យើង បំភ្លឺផ្លូវសម្រាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយ។