Chol Vossa - ចូលព្រះវស្សា
រដូវកាលនៃការពិចារណា ការសិក្សា និងការប្រតិបត្តិព្រះធម៌
ចូលព្រះវស្សា គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃរយៈពេលដ៏សំខាន់ប្រមាណបីខែក្នុងប្រតិទិនព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ។ ជាទូទៅ ព្រះវស្សាចាប់ផ្តើមនៅប្រហែលខែកក្កដា និងបន្តរហូតដល់ប្រហែលខែតុលា ទៅតាមប្រតិទិនចន្ទគតិ។
ប្រពៃណីនេះមានតាំងពីសម័យព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។ ក្នុងរដូវវស្សា ព្រះសង្ឃត្រូវគង់នៅទីកន្លែងមួយ ជំនួសឱ្យការធ្វើដំណើរទៅទីកន្លែងផ្សេងៗជាបន្តបន្ទាប់។ ក្រោយមក រយៈពេលនេះបានក្លាយជាឱកាសដ៏សំខាន់សម្រាប់ការសិក្សាព្រះធម៌ ការធ្វើសមាធិ ការបង្រៀន និងការប្រតិបត្តិធម៌។ សម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទ ពិធីចូលព្រះវស្សាក៏ជាឱកាសក្នុងការពង្រឹងទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះសង្ឃ តាមរយៈការធ្វើទាន ការរក្សាសីល ការស្តាប់ព្រះធម៌ និងការឧបត្ថម្ភព្រះសង្ឃក្នុងអំឡុងពេលគង់ចាំព្រះវស្សា។
អត្ថន័យនៃការចូលព្រះវស្សា
ការចូលព្រះវស្សារំលឹកយើងអំពីសារៈសំខាន់នៃការបន្ថយភាពមមាញឹកមួយរយៈ ហើយងាកមកយកចិត្តទុកដាក់លើជីវិតផ្លូវចិត្តរបស់យើងឱ្យបានច្រើនជាងមុន។
សម្រាប់ព្រះសង្ឃ រយៈពេលចាំព្រះវស្សាផ្តល់ឱកាសសម្រាប់ការសិក្សា ការធ្វើសមាធិ ការពិចារណា និងការប្រតិបត្តិតាមវិន័យសង្ឃ។ សម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទវិញ វាជាឱកាសសម្រាប់ការធ្វើទាន បណ្តុះគុណធម៌ និងពិចារណាឱ្យបានស៊ីជម្រៅអំពីព្រះធម៌របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។
ទោះបីជាយើងនៅតែមានកាតព្វកិច្ចក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃក៏ដោយ ស្មារតីនៃព្រះវស្សាលើកទឹកចិត្តឱ្យយើងមានសតិចំពោះអំពើ ពាក្យសម្តី និងគំនិតរបស់ខ្លួន។
ការរីកចម្រើនផ្លូវធម៌មិនចាំបាច់ចាប់ផ្តើមពីអំពើដ៏ធំធេងនោះទេ។ វាអាចចាប់ផ្តើមពីរឿងសាមញ្ញៗ ដូចជាការអត់ធ្មត់ ការនិយាយដោយសុភាព ការជួយអ្នកដទៃ ការរក្សាសីល និងការចំណាយពេលស្វែងយល់ពីចិត្តរបស់ខ្លួន។
ចូលព្រះវស្សាក្នុងប្រពៃណីខ្មែរ
ពិធីចូលព្រះវស្សាមានសារៈសំខាន់ក្នុងជីវិតព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ប្រជាជនខ្មែរតាំងពីយូរលង់មកហើយ។
នៅពេលចាប់ផ្តើមចូលព្រះវស្សា ពុទ្ធបរិស័ទខ្មែរតែងតែទៅវត្ត និងនាំយកគ្រឿងបរិក្ខារផ្សេងៗទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ។ គ្រឿងប្រគេនទាំងនោះអាចមានចង្ហាន់ ស្បង់ចីវរ ថ្នាំពេទ្យ ប្រេង និងសម្ភារៈចាំបាច់ផ្សេងៗ ដើម្បីឧបត្ថម្ភព្រះសង្ឃក្នុងអំឡុងពេលចាំព្រះវស្សា។
ប្រពៃណីដ៏លេចធ្លោមួយរបស់ខ្មែរគឺការប្រគេន ទៀនវស្សា។ទៀនធំៗត្រូវបានយកទៅប្រគេនតាមវត្តអារាមជាផ្នែកមួយនៃពិធីចូលព្រះវស្សា។ ពន្លឺនៃទៀនមានអត្ថន័យដ៏ល្អប្រពៃ ដែលអាចតំណាងឱ្យបញ្ញា និងពន្លឺនៃព្រះធម៌។
ក្រុមគ្រួសារ និងសហគមន៍អាចរួមគ្នារៀបចំគ្រឿងប្រគេន និងនាំយកទៅវត្ត។ តាមរយៈនេះ ការចូលព្រះវស្សាមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាប់ការប្រតិបត្តិរបស់ព្រះសង្ឃតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជួយពង្រឹងទំនាក់ទំនងរវាងព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទផងដែរ។
ចូលព្រះវស្សានៅអូស្ត្រាលី
សម្រាប់សហគមន៍ពុទ្ធបរិស័ទខ្មែរនៅអូស្ត្រាលី ពិធីចូលព្រះវស្សានៅតែជាឱកាសដ៏សំខាន់ក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងវត្ត ព្រះសង្ឃ និងសហគមន៍។
ទោះបីរដូវកាលនៅអូស្ត្រាលីខុសពីប្រទេសកម្ពុជាក៏ដោយ អត្ថន័យផ្លូវធម៌នៃប្រពៃណីនេះនៅតែដដែល។
ក្រុមគ្រួសារអាចទៅវត្ត ធ្វើទាន ស្តាប់ព្រះធម៌ និងឧបត្ថម្ភព្រះសង្ឃក្នុងអំឡុងពេលចាំព្រះវស្សា។ នេះក៏ជាឱកាសសម្រាប់ឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតា ពន្យល់ដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយអំពីមូលហេតុដែលព្រះសង្ឃចាំព្រះវស្សា និងហេតុអ្វីការឧបត្ថម្ភព្រះសង្ឃជាផ្នែកដ៏សំខាន់មួយនៃប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរ។
នៅក្នុងវត្ត ប្រពៃណីដែលបានចាប់ផ្តើមតាំងពីរាប់រយឆ្នាំមុន អាចបន្តរស់រវើកនៅក្នុងសហគមន៍អូស្ត្រាលីសម័យបច្ចុប្បន្ន ខណៈដែលនៅតែរក្សាអត្ថន័យព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ខ្លួន។
ជួយយុវជនខ្មែរនៅអូស្ត្រាលីឱ្យយល់អំពីព្រះវស្សា
សម្រាប់កុមារខ្មែរដែលធំឡើងនៅអូស្ត្រាលី ពាក្យថា «ចូលព្រះវស្សា» អាចស្តាប់ទៅដូចជាឈ្មោះពិធីបុណ្យខ្មែរមួយផ្សេងទៀត។
ប៉ុន្តែនៅពេលពួកគេយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាយើងប្រារព្ធពិធីនេះ វាអាចក្លាយជាប្រពៃណីដែលមានអត្ថន័យកាន់តែជ្រាលជ្រៅ។
ការចាំព្រះវស្សាបង្រៀនមេរៀនដ៏សាមញ្ញមួយ៖ ពេលខ្លះយើងត្រូវការពេលវេលាដើម្បីឈប់សម្រាកពីភាពមមាញឹក សិក្សា ពិចារណា និងកែលម្អខ្លួនឯង។
ដូចព្រះសង្ឃដែលលះបង់ពេលវេលាមួយរយៈសម្រាប់ការសិក្សា និងប្រតិបត្តិព្រះធម៌ យុវជនក៏ត្រូវការពេលវេលាដើម្បីរៀន បណ្តុះការអត់ធ្មត់ កែប្រែកំហុស និងអភិវឌ្ឍខ្លួនឱ្យកាន់តែប្រសើរក្នុងការប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ។
នៅពេលកុមារចូលរួមប្រគេនចង្ហាន់ ទៀន ឬគ្រឿងបរិក្ខារផ្សេងៗនៅវត្ត ឪពុកម្តាយអាចពន្យល់ថា តម្លៃនៃការប្រគេនមិនស្ថិតនៅតែលើវត្ថុដែលយើងផ្តល់នោះទេ ប៉ុន្តែក៏ស្ថិតនៅលើ ចិត្តសប្បុរស ការគោរព និងចេតនាក្នុងការធ្វើល្អ ផងដែរ។
តាមរបៀបនេះ កុមារអាចយល់ថា ប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរមិនមែនគ្រាន់តែជាពិធីដែលពួកគេមកមើលប៉ុណ្ណោះទេ។ ប្រពៃណីនីមួយៗមានព្រះធម៌ និងគុណតម្លៃដែលអាចយកទៅអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃបាន។
ពន្លឺនៃទៀនវស្សា
ទៀនវស្សាជាវិធីដ៏ស្រស់ស្អាតមួយក្នុងការពន្យល់អំពីការចូលព្រះវស្សាដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។
ទៀនផ្តល់ពន្លឺនៅក្នុងទីងងឹត។ ដូចគ្នានេះដែរ ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា យើងអាចប្រៀបបញ្ញា និងការយល់ដឹងទៅនឹងពន្លឺដែលជួយឱ្យយើងមើលឃើញផ្លូវកាន់តែច្បាស់។
សម្រាប់កុមារ មេរៀននេះអាចមានលក្ខណៈសាមញ្ញ៖
ការសិក្សានាំមកនូវការយល់ដឹង។
សេចក្តីសប្បុរសនាំមកនូវភាពកក់ក្តៅ។
បញ្ញាជួយណែនាំយើងឱ្យដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ។
ដូច្នេះ នៅពេលក្រុមគ្រួសាររួមគ្នាប្រគេនទៀនវស្សា ពិធីនេះអាចមានអត្ថន័យលើសពីការរក្សាប្រពៃណី។ វាអាចក្លាយជាឱកាសមួយដើម្បីពន្យល់ដល់កូនចៅអំពីគុណតម្លៃដែលស្ថិតនៅពីក្រោយប្រពៃណីនេះ។
ពេលវេលាសម្រាប់ព្រះសង្ឃ និងសហគមន៍
ទោះបីព្រះវស្សាជាចម្បងជារយៈពេលសម្រាប់ការប្រតិបត្តិរបស់ព្រះសង្ឃក៏ដោយ ក៏វាបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងដ៏ជិតស្និទ្ធរវាងព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទផងដែរ។
ព្រះសង្ឃថែរក្សា សិក្សា ប្រតិបត្តិ និងផ្សព្វផ្សាយព្រះធម៌។ ពុទ្ធបរិស័ទឧបត្ថម្ភព្រះសង្ឃតាមរយៈការធ្វើទាន និងការជួយទំនុកបម្រុងផ្សេងៗ។
ភាគីទាំងពីរជួយគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក។
សម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទខ្មែរនៅអូស្ត្រាលី ការបន្តប្រារព្ធពិធីចូលព្រះវស្សាជួយរក្សាទំនាក់ទំនងនេះ និងផ្តល់ឱកាសដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយក្នុងការស្គាល់ និងចូលរួមក្នុងការប្រតិបត្តិព្រះពុទ្ធសាសនានៅក្នុង សហគមន៍ របស់ខ្លួន។
រយៈពេលបីខែនៃព្រះវស្សារំលឹកយើងថា ការប្រតិបត្តិព្រះធម៌ គឺជាដំណើរដែលបន្តទៅមុខជានិច្ច — តាមរយៈការសិក្សា ការធ្វើទាន ការមានសតិ និងការកែលម្អខ្លួនបន្តិចម្តងៗ។