Pchum Ben
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ — រំលឹកដល់បុព្វបុរស គ្រួសារ និងបេតិកភណ្ឌខ្មែរ
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនៅទីក្រុងមែលប៊ន គឺជាពេលវេលាដ៏មានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅសម្រាប់សហគមន៍ពុទ្ធសាសនិកខ្មែរ ដើម្បីជួបជុំគ្នាក្នុងការរំលឹក កត្តញ្ញូភាព និងជំនឿ។ សម្រាប់ប្រជាជនខ្មែរ បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ គឺជាពិធីបុណ្យសាសនាដ៏សំខាន់បំផុតមួយប្រចាំឆ្នាំ។
វាជាពេលវេលានៃការបួងសួង ការរំលឹក និងកត្តញ្ញូភាព — ជាពេលដែលក្រុមគ្រួសារមកជួបជុំគ្នានៅវត្ត ដើម្បីប្រគេនចង្ហាន់ ស្តាប់ព្រះធម៌ ឧទ្ទិសកុសលជូនដល់បុព្វបុរស និងរំលឹកដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្មែរអូស្ត្រាលី បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌមានអត្ថន័យពិសេសមួយទៀត។
ទោះបីសព្វថ្ងៃយើងរស់នៅឆ្ងាយពីប្រទេសកម្ពុជារាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រក៏ដោយ ក្នុងឱកាសបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ វត្តក្លាយជាកន្លែងដែលជំនាន់ផ្សេងៗមកជួបជុំគ្នា ហើយខ្សែចំណងរបស់យើងជាមួយបុព្វបុរស ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា និង បេតិកភណ្ឌខ្មែរ នៅតែបន្តរស់រវើក។
តើបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌជាអ្វី?
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ តាមប្រពៃណីត្រូវបានប្រារព្ធរយៈពេល ១៥ ថ្ងៃ តាមប្រតិទិនព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរ។
១៤ ថ្ងៃដំបូង ត្រូវបានគេហៅថា កាន់បិណ្ឌ ដែលក្រុមគ្រួសារនីមួយៗបន្តវេនគ្នាទៅវត្ត រៀបចំម្ហូបអាហារ និងប្រគេនចង្ហាន់ដល់ព្រះសង្ឃ។
ថ្ងៃទី១៥ និងជាថ្ងៃចុងក្រោយ គឺ ភ្ជុំបិណ្ឌ ដែលក្រុមគ្រួសារជាច្រើនមកជួបជុំគ្នានៅវត្ត ដើម្បីគោរព និងឧទ្ទិសកុសលជូនដល់ញាតិមិត្ត និងបុព្វបុរសដែលបានចែកឋានទៅហើយ។
តាមប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរ ទង្វើនៃការធ្វើទាន និងការសាងកុសលក្នុងរយៈពេលនេះ អាចឧទ្ទិសជូនដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ។
ប្រជាពុទ្ធបរិស័ទនាំយកបាយ ម្ហូបអាហារ ផ្លែឈើ ផ្កា ទៀន ធូប និងគ្រឿងបូជាផ្សេងៗមកវត្ត។ ពួកគេប្រគេនចង្ហាន់ដល់ព្រះសង្ឃ បួងសួង ស្តាប់ព្រះធម៌ និងឧទ្ទិសកុសលពីអំពើល្អរបស់ខ្លួន ជូនដល់ឪពុកម្តាយ ជីដូនជីតា ញាតិមិត្ត និងបុព្វបុរសដែលបានលាចាកលោកនេះទៅហើយ។
ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយប្រពៃណីទាំងនេះ មានសារដ៏សាមញ្ញ និងស្រស់ស្អាតមួយ៖
កុំភ្លេចអ្នកដែលបានមកមុនយើង។
បុណ្យនៃកត្តញ្ញូភាព
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌរំលឹកយើងថា គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងមកដល់ពិភពលោកនេះដោយឯកឯងឡើយ។
ជីវិតរបស់យើងអាចមានមកដល់ថ្ងៃនេះ ដោយសារជំនាន់ដែលបានមកមុនយើង — ឪពុកម្តាយ ជីដូនជីតា និងបុព្វបុរសរបស់យើង។
ពួកគាត់បានថែរក្សាគ្រួសារ អត់ធ្មត់ឆ្លងកាត់ការលំបាក ធ្វើការលះបង់ និងបន្តផ្ទេរភាសា ប្រពៃណី ជំនឿ និងគុណតម្លៃ ដែលបានជួយបង្កើតអត្តសញ្ញាណរបស់យើងនៅថ្ងៃនេះ។
សម្រាប់គ្រួសារខ្មែរជាច្រើននៅប្រទេសអូស្ត្រាលី សារនេះមានអត្ថន័យពិសេសយ៉ាងខ្លាំង។
សហគមន៍របស់យើងមានការចងចាំអំពីការលំបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើន។ ខ្មែរអូស្ត្រាលីជំនាន់ដំបូងជាច្រើន បានឆ្លងកាត់សង្គ្រាម ការបាត់បង់ទីលំនៅ ជំរំជនភៀសខ្លួន និងសោកនាដកម្មក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម មុនពេលបានកសាងជីវិតឡើងវិញនៅប្រទេសថ្មីមួយ។
អ្នកខ្លះបានមកដល់អូស្ត្រាលីដោយស្ទើរតែគ្មានអ្វីនៅក្នុងដៃ។
ប៉ុន្តែពួកគាត់បានខិតខំធ្វើការ ចិញ្ចឹមកូនចៅ បង្កើតសហគមន៍ និងជួយកសាងវត្តព្រះពុទ្ធសាសនា ដើម្បីឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយមានកន្លែងសម្រាប់ជួបជុំ គោរពបូជា និងបន្តភ្ជាប់ជាមួយបេតិកភណ្ឌរបស់ខ្លួន។
ដូច្នេះ នៅពេលយើងជួបជុំគ្នាក្នុងបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌសព្វថ្ងៃ យើងមិនត្រឹមតែរំលឹកដល់បុព្វបុរសពីសម័យដ៏ឆ្ងាយប៉ុណ្ណោះទេ។
យើងក៏កំពុងគោរពចំពោះការលះបង់ ដែលបានធ្វើឱ្យជីវិតរបស់យើងនៅអូស្ត្រាលីអាចកើតមានបានផងដែរ។
តើបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌមានន័យយ៉ាងដូចម្តេចចំពោះកូនខ្មែរអូស្ត្រាលីជំនាន់ក្រោយ?
សម្រាប់កូនខ្មែរអូស្ត្រាលីម្នាក់ដែលធំឡើងនៅទីក្រុងមែលប៊ន បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ខុសពីអ្វីដែលឪពុកម្តាយ ឬជីដូនជីតារបស់អ្នកធ្លាប់មាននៅប្រទេសកម្ពុជា។
អ្នកប្រហែលជានិយាយភាសាអង់គ្លេសបានងាយស្រួលជាងភាសាខ្មែរ។
អ្នកប្រហែលជាមិនយល់រាល់បទសូត្រដែលព្រះសង្ឃសូត្រនោះទេ។
អ្នកប្រហែលជាមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាម្ហូបខ្លះត្រូវបានយកមកប្រគេន ឬមិនយល់គ្រប់ប្រពៃណីព្រះពុទ្ធសាសនាទាំងអស់។
ហើយវាមិនអីទេ។
អ្នកមិនចាំបាច់យល់គ្រប់យ៉ាងសិន ទើបអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍នោះទេ។
ការមកវត្តជាមួយឪពុកម្តាយ ឬជីដូនជីតា ការប្រគេនម្ហូបអាហារ ការអុជធូប ការថ្វាយបង្គំព្រះពុទ្ធ ឬគ្រាន់តែអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈព្រះសង្ឃកំពុងសូត្រធម៌ ក៏អាចក្លាយជាខ្សែចំណងមួយរវាងជំនាន់បាន។
ប្រហែលជាសំណួរដ៏សំខាន់បំផុតដែលបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌសួរយើង មិនមែនថា៖
“តើអ្នកស្គាល់ប្រពៃណីនេះបានល្អប៉ុនណា?”
ប៉ុន្តែគឺ៖
“តើអ្នកនៅចងចាំថា អ្នកមកពីណាដែរឬទេ?”
ស្ពានភ្ជាប់រវាងជំនាន់
បញ្ហាប្រឈមដ៏ធំបំផុតមួយសម្រាប់សហគមន៍អន្តោប្រវេសន៍ គឺការបន្តផ្ទេរបេតិកភណ្ឌពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយទៀត។
ជំនាន់ទីមួយ នៅចងចាំប្រទេសកម្ពុជា។
ជំនាន់ទីពីរ ប្រហែលជាស្គាល់ និងចងចាំប្រទេសកម្ពុជាតាមរយៈឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។
ជំនាន់ទីបី និងជំនាន់ក្រោយៗ ប្រហែលជាស្គាល់ប្រទេសកម្ពុជាចម្បងតាមរយៈរឿងរ៉ាវ រូបថត ម្ហូបអាហារ ភាសា តន្ត្រី វត្តអារាម និងពិធីបុណ្យ។
នេះជាមូលហេតុដែលប្រពៃណីដូចជា បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ នៅតែមានសារៈសំខាន់។
នៅពេលជីដូនម្នាក់នាំចៅរបស់គាត់មកវត្ត គាត់មិនត្រឹមតែមកចូលរួមពិធីសាសនាមួយប៉ុណ្ណោះទេ។
នៅពេលឪពុកម្តាយបង្រៀនកូនៗពីរបៀបប្រគេនចង្ហាន់ដល់ព្រះសង្ឃ ពួកគាត់មិនត្រឹមតែអនុវត្តតាមទំនៀមទម្លាប់មួយប៉ុណ្ណោះទេ។
ពួកគាត់កំពុងបញ្ជូនអ្វីមួយពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយទៀត។
ការចងចាំមួយ
គុណតម្លៃមួយ
អារម្មណ៍ថាខ្លួនជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍
និងខ្សែចំណងជាមួយអ្នកដែលបានរស់នៅមុនយើង។
លើសពីពិធីសាសនា
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌក៏បង្រៀនគុណតម្លៃ ដែលអាចយល់បានមិនថាយើងកើតនៅកម្ពុជា ឬអូស្ត្រាលីនោះទេ។
វាបង្រៀន កត្តញ្ញូភាព — ឱ្យយើងចងចាំអ្នកដែលបានថែរក្សាយើង។
វាបង្រៀន ចិត្តសប្បុរស — ឱ្យយើងចេះផ្តល់ដោយមិនតែងតែរំពឹងចង់បានអ្វីតបស្នង។
វាបង្រៀន មេត្តាករុណា — ឱ្យយើងគិតលើសពីខ្លួនឯង។
វាបង្រៀន ការគោរព — ចំពោះឪពុកម្តាយ ចាស់ទុំ គ្រូបង្រៀន និងសហគមន៍។
ហើយវាបង្រៀន ការរំលឹក — ថាអ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ នៅតែអាចបន្តរស់នៅក្នុងរឿងរ៉ាវ គុណតម្លៃ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលត្រូវបានបន្តដោយជំនាន់ក្រោយ។
គុណតម្លៃទាំងនេះ មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់អតីតកាលតែប៉ុណ្ណោះទេ។
វានៅតែមានអត្ថន័យដូចគ្នា សម្រាប់យុវជនម្នាក់ដែលកំពុងធំឡើងនៅប្រទេសអូស្ត្រាលីសព្វថ្ងៃ។
វត្តជាកន្លែងនៃការតភ្ជាប់
ក្នុងអំឡុងបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ វត្តព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរ ក្លាយជាអ្វីដែលលើសពីទីកន្លែងសម្រាប់គោរពបូជា។
វាក្លាយជាកន្លែងជួបជុំ។
ព្រះសង្ឃសូត្រធម៌ និងសម្តែងព្រះធម៌។ ចាស់ទុំបានជួបមិត្តភក្តិឡើងវិញ។ គ្រួសាររៀបចំ និងចែករំលែកម្ហូបអាហារ។ កុមារបានឃើញប្រពៃណីដែលឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតារបស់ពួកគេធ្លាប់ធំឡើងជាមួយ។ យុវជនបានជួបអ្នកដទៃដែលមានបេតិកភណ្ឌដូចគ្នា។
សំឡេងភាសាខ្មែរត្រូវបានឮនៅជុំវិញវត្ត។
ក្លិនធូបសាយភាយក្នុងបរិយាកាស។
ម្ហូបប្រពៃណីខ្មែរត្រូវបានដាក់លើតុ។
ឪពុកម្តាយពន្យល់ប្រពៃណីដល់កូនៗ។
ជីដូនជីតាប្រាប់រឿងរ៉ាវ។
ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានម៉ោង ជំនាន់ដែលពេលខ្លះហាក់ដូចជាឆ្ងាយពីគ្នា ត្រូវបាននាំឱ្យមកជួបជុំគ្នានៅកន្លែងតែមួយ។
សម្រាប់ខ្មែរអូស្ត្រាលី នេះជាតួនាទីមួយដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យខ្លាំង ដែលវត្តរបស់យើងនៅតែបន្តបំពេញ។
ការរំលឹក ក៏ជាការថែរក្សា
វប្បធម៌មិនអាចបន្តរស់បាន គ្រាន់តែដោយសារតែវាត្រូវបានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅនោះទេ។
វាបន្តរស់ ពីព្រោះមនុស្សបន្តអនុវត្ត និយាយអំពីវា ចែករំលែកវា និងបន្តផ្ទេរវាទៅកាន់ជំនាន់ក្រោយ។
យុវជនគ្រប់រូបដែលសួរជីដូនថា “ហេតុអ្វីយើងប្រារព្ធបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ?” កំពុងជួយថែរក្សាបេតិកភណ្ឌរបស់យើង។
ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបដែលនាំកូនមកវត្ត កំពុងជួយថែរក្សាវា។
មនុស្សគ្រប់រូបដែលសិក្សាអត្ថន័យនៅពីក្រោយបទសូត្រ រៀបចំម្ហូបប្រពៃណី ស្តាប់រឿងរ៉ាវរបស់ចាស់ទុំ ឬចងចាំឈ្មោះបុព្វបុរសម្នាក់ កំពុងនាំយកផ្នែកតូចមួយនៃបេតិកភណ្ឌនេះបន្តទៅមុខ។
អ្នកមិនចាំបាច់ជ្រើសរើសរវាងការជាជនជាតិអូស្ត្រាលី និងការជាខ្មែរនោះទេ។
សម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ អត្តសញ្ញាណទាំងពីរនេះអាចរស់នៅជាមួយគ្នាបាន។
អូស្ត្រាលីអាចជាប្រទេសដែលអ្នកកើត សិក្សា ធ្វើការ និងកសាងអនាគត។
កម្ពុជា គឺជាផ្នែកមួយនៃរឿងរ៉ាវដែលបាននាំគ្រួសាររបស់អ្នកមកដល់ទីនេះ។
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌផ្តល់ឱកាសឱ្យយើងចងចាំទាំងពីរ។
ចងចាំ និងដឹងគុណចំពោះអ្នកដែលបានចូលរួមមុនយើង
ថ្ងៃណាមួយ ជំនាន់ដែលនៅចងចាំប្រទេសកម្ពុជាមុនពេលមកអូស្ត្រាលី នឹងលែងនៅជាមួយយើងទៀត។
រឿងរ៉ាវរបស់ពួកគាត់ នឹងពឹងផ្អែកលើយើង។
រូបថតរបស់ពួកគាត់ នឹងពឹងផ្អែកលើយើង។
ប្រពៃណីរបស់ពួកគាត់ នឹងពឹងផ្អែកលើយើង។
ហើយការទទួលខុសត្រូវក្នុងការបន្តផ្ទេររឿងទាំងនេះទៅកាន់ជំនាន់មួយទៀត នឹងធ្លាក់មកលើយុវជនខ្មែរអូស្ត្រាលីសព្វថ្ងៃ។
ប្រហែលជានេះហើយ ជាអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយនៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ។
យើងរំលឹកបុព្វបុរសរបស់យើង មិនមែនគ្រាន់តែដោយសារពួកគាត់ជាផ្នែកនៃអតីតកាលនោះទេ។
យើងរំលឹកពួកគាត់ ពីព្រោះពួកគាត់ជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណរបស់យើង។
ដូច្នេះ នៅពេលគ្រួសារជួបជុំគ្នានៅវត្តក្នុងឱកាសបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ — នៅពេលយើងប្រគេនចង្ហាន់ អុជធូប ស្តាប់ព្រះសង្ឃ និងឧទ្ទិសកុសលជូនដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ — យើងកំពុងធ្វើអ្វីមួយដែលភ្ជាប់អតីតកាល បច្ចុប្បន្ន និងអនាគតជាមួយគ្នា។
យើងរំលឹកអ្នកដែលបានមកមុនយើង។
យើងដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលពួកគាត់បានផ្តល់ឱ្យយើង។
ហើយយើងបន្តនាំការចងចាំរបស់ពួកគាត់ទៅមុខ។
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌរំលឹកយើងថា ទោះបីជំនាន់នីមួយៗឆ្លងកាត់ទៅ កត្តញ្ញូភាព គ្រួសារ ជំនឿ និងបេតិកភណ្ឌ នៅតែអាចបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយទៀត។