សហគមន៍
សហគមន៍ខ្មែរនៅទីក្រុងមែលប៊ន — ទីកន្លែងដែលយើងមានអារម្មណ៍ថាជាផ្ទះរបស់យើង
សហគមន៍ខ្មែរនៅទីក្រុងមែលប៊ន បានរីកចម្រើនឡើងតាមរយៈជំនាន់ជាច្រើននៃគ្រួសារខ្មែរ ដែលបានរួមរស់ និងជួយគ្នាថែរក្សាជំនឿ វប្បធម៌ ប្រពៃណី និងចំណងទាក់ទងរវាងគ្នានិងគ្នា។
សហគមន៍នេះកើតឡើងតាមរយៈ ចំណងទាក់ទង សេចក្តីសប្បុរស ការចេះចែករំលែក និងអារម្មណ៍ថាយើងជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍។
សម្រាប់វត្តពុទ្ធរង្សី សហគមន៍តែងតែជាបេះដូងនៃអ្វីដែលយើងជានិច្ច។
វត្តរបស់យើងបានកើតចេញពីក្តីសង្ឃឹម និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ប្រជាជនខ្មែរ ដែលបានមករស់នៅប្រទេសអូស្ត្រាលី ដើម្បីស្វែងរកឱកាសកសាងជីវិតឡើងវិញ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ការលំបាក និងការបែកបាក់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ពួកគាត់បានមកដល់ប្រទេសថ្មីនេះដោយមានទ្រព្យសម្បត្តិតិចតួច ប៉ុន្តែពួកគាត់បាននាំមកជាមួយនូវអ្វីដែលមានតម្លៃយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ — ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា វប្បធម៌ខ្មែរ ប្រពៃណី និងបំណងប្រាថ្នាចង់រក្សាចំណងទាក់ទងរវាងគ្នានិងគ្នា។
ពីការចាប់ផ្តើមដ៏តូចនោះ សហគមន៍មួយក៏បានចាប់ផ្តើមរីកចម្រើនឡើង។
ការកសាងសហគមន៍ខ្មែរនៅទីក្រុងមែលប៊ន
សម្រាប់ជនជាតិខ្មែរអូស្ត្រាលីជំនាន់ដំបូង ការបង្កើតវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាមួយ មិនមែនគ្រាន់តែជាការសាងសង់អគារមួយប៉ុណ្ណោះទេ។
វាគឺជាការបង្កើត ទីកន្លែងមួយដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចមានអារម្មណ៍ថាជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍។
ទីកន្លែងមួយដែលក្រុមគ្រួសារអាចមកជួបជុំគ្នា។
ទីកន្លែងមួយដែលការបង្រៀនព្រះពុទ្ធសាសនាអាចបន្តទៅមុខ។
ទីកន្លែងមួយដែលភាសាខ្មែរ ទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណីអាចត្រូវបានចែករំលែក និងបន្តរក្សាទុក។
ទីកន្លែងមួយដែលកូនចៅជំនាន់ក្រោយអាចស្វែងយល់អំពីដើមកំណើតរបស់ឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតារបស់ពួកគេ។
ហើយនៅពេលជួបការលំបាក វាក៏អាចជាទីកន្លែងមួយដែលមនុស្សម្នាក់ដឹងថា ខ្លួនមិននៅឯកោឡើយ។
វត្តពុទ្ធរង្សីអាចកើតមានឡើងបាន ដោយសារព្រះសង្ឃ ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ក្រុមគ្រួសារ សប្បុរសជន និងអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត មានចក្ខុវិស័យរួមគ្នា និងបានសហការគ្នាដើម្បីធ្វើឱ្យក្តីស្រមៃនេះក្លាយជាការពិត។
មនុស្សជាច្រើនបានចូលរួមតាមលទ្ធភាពរៀងៗខ្លួន។ អ្នកខ្លះបានបរិច្ចាគថវិកា។ អ្នកខ្លះបានលះបង់ពេលវេលា។ អ្នកខ្លះបានរៀបចំម្ហូបអាហារ ជួយក្នុងពិធីបុណ្យ ថែរក្សាវត្ត ទទួលភ្ញៀវ ឬស្ម័គ្រចិត្តធ្វើកិច្ចការតូចធំជាច្រើន ដែលសហគមន៍មួយមិនអាចខ្វះបាន។
នៅពេលការចូលរួមរបស់មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នា វាបានបង្កើតអ្វីមួយដែលមានតម្លៃធំធេង លើសពីអ្វីដែលមនុស្សតែម្នាក់អាចកសាងបាន។
សហគមន៍ដែលកសាងឡើងដោយសេចក្តីសប្បុរស
ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា សេចក្តីសប្បុរសមិនត្រូវបានវាស់តម្លៃត្រឹមតែថា មនុស្សម្នាក់បានផ្តល់ច្រើនប៉ុណ្ណានោះទេ។
ការផ្តល់អាចមានច្រើនរូបភាព។
វាអាចជាការប្រគេនចង្ហាន់ដល់ព្រះសង្ឃ ការជួយចាស់ជរា ការរៀបចំពិធីបុណ្យ ការសម្អាតវត្ត ការចែករំលែកចំណេះដឹង ការជួយគ្រួសារដែលកំពុងជួបការលំបាក ឬគ្រាន់តែផ្តល់ពេលវេលា និងការយកចិត្តទុកដាក់ដល់នរណាម្នាក់។
អំពើទាំងនេះអាចមើលទៅតូចតាច បើមើលរៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តែនៅពេលរួមបញ្ចូលគ្នា វាបង្កើតជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសហគមន៍ដ៏រឹងមាំមួយ។
ស្មារតីនៃសេចក្តីសប្បុរសនេះ បានជួយថែរក្សា និងគាំទ្រវត្តពុទ្ធរង្សីឱ្យបន្តឆ្លងកាត់ជំនាន់ជាច្រើន។
វត្តនេះមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ ឬគ្រួសារណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែជារបស់សហគមន៍ ដែលបានរួមគ្នាថែរក្សា គាំទ្រ និងជួយឱ្យវត្តបន្តរីកចម្រើនមកដល់សព្វថ្ងៃ។
ទីកន្លែងដែលមនុស្សគ្រប់ជំនាន់ជួបគ្នា
សហគមន៍របស់យើងសព្វថ្ងៃ មានភាពខុសប្លែកយ៉ាងច្រើនពីសហគមន៍ខ្មែរដែលបានចាប់ផ្តើមកសាងជីវិតនៅប្រទេសអូស្ត្រាលីកាលពីជាច្រើនទសវត្សរ៍មុន។
ជំនាន់ដំបូងនៅតែចងចាំប្រទេសកម្ពុជាថាជាមាតុភូមិរបស់ខ្លួន។
កូនៗរបស់ពួកគាត់អាចស្គាល់ និងចងចាំប្រទេសកម្ពុជាតាមរយៈឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។
ចំណែកចៅៗជំនាន់ក្រោយ អាចស្គាល់ប្រទេសកម្ពុជាជាចម្បងតាមរយៈរឿងរ៉ាវក្នុងគ្រួសារ ការធ្វើដំណើរទៅលេង ម្ហូបអាហារ ពិធីបុណ្យ ភាសា និងវត្ត។
នេះជាផ្នែកធម្មតាមួយនៃការធ្វើចំណាកស្រុក និងការផ្លាស់ប្តូរទៅតាមពេលវេលា។
ប៉ុន្តែវាក៏ផ្តល់ឱ្យសហគមន៍របស់យើងនូវការទទួលខុសត្រូវដ៏សំខាន់មួយផងដែរ៖ ការរក្សាចំណងទាក់ទងរវាងជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។
ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់យើងមានអនុស្សាវរីយ៍ ប្រពៃណី និងចំណេះដឹងដែលអាចចែករំលែក។
ជំនាន់ក្មេងៗរបស់យើងនាំមកនូវគំនិតថ្មីៗ ជំនាញថ្មីៗ បច្ចេកវិទ្យា និងទស្សនៈថ្មីៗចំពោះពិភពលោក។
យើងត្រូវការទាំងពីរ។
យើងសង្ឃឹមថា វត្តពុទ្ធរង្សីនឹងបន្តធ្វើជាស្ពានតភ្ជាប់រវាងជំនាន់ទាំងនេះ — ជាទីកន្លែងដែលមនុស្សជំនាន់មុនអាចចែករំលែកអ្វីដែលពួកគាត់ដឹង ខណៈដែលជំនាន់ក្មេងៗមានអារម្មណ៍ស្រួលក្នុងការសួរសំណួរ ចូលរួម និងស្វែងយល់ថា បេតិកភណ្ឌរបស់ខ្លួនមានអត្ថន័យយ៉ាងដូចម្តេចសម្រាប់ពួកគេ។
យុវជនមិនគួរមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេត្រូវជ្រើសរើសរវាងការជាជនជាតិអូស្ត្រាលី និងការជាជនជាតិខ្មែរនោះទេ។
ពួកគេអាចជាទាំងពីរ។
យើងសូមស្វាគមន៍មនុស្សគ្រប់រូប
ទោះបីវត្តពុទ្ធរង្សីមានឫសគល់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងសហគមន៍ខ្មែរអូស្ត្រាលីក៏ដោយ ទ្វាររបស់យើងមិនបើកស្វាគមន៍តែជនជាតិខ្មែរប៉ុណ្ណោះទេ។
សេចក្តីមេត្តាករុណាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា មិនប្រកាន់ជាតិសាសន៍ឡើយ។
មិនថាអ្នកជាជនជាតិខ្មែរ ឬអូស្ត្រាលី ជាពុទ្ធសាសនិក ឬគ្រាន់តែចង់ស្វែងយល់អំពីព្រះពុទ្ធសាសនា មិនថាក្មេងឬចាស់ ជាអ្នកដែលមកវត្តជាប្រចាំ ឬជាអ្នកដែលចូលមកក្នុងវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាជាលើកដំបូងក៏ដោយ យើងសូមស្វាគមន៍អ្នកទាំងអស់គ្នា។
អ្នកមិនចាំបាច់យល់អំពីពិធីទាំងអស់នោះទេ។
អ្នកមិនចាំបាច់ចេះនិយាយភាសាខ្មែរនោះទេ។
អ្នកក៏មិនចាំបាច់ចេះសូត្រធម៌ដែរ។
ពេលខ្លះ ការក្លាយជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍ អាចចាប់ផ្តើមពីអ្វីដ៏សាមញ្ញ ដូចជាការដើរចូលតាមទ្វារវត្ត ការទទួលទានអាហារជាមួយគ្នា ការជជែកគ្នា
ឬគ្រាន់តែអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់ជាមួយគ្នា។
តាមរយៈការបើកចិត្ត និងមិត្តភាព យើងសង្ឃឹមថា វត្តក៏អាចជួយឱ្យជនជាតិខ្មែរអូស្ត្រាលីចែករំលែកវប្បធម៌របស់យើងជាមួយសហគមន៍អូស្ត្រាលីទូទៅ
ដែលបានក្លាយជាមាតុភូមិថ្មីរបស់យើង។
អបអរសាទរ និងជួបជុំគ្នា
ពេលវេលាដ៏មានអត្ថន័យបំផុតមួយចំនួននៃសហគមន៍
កើតឡើងនៅពេលយើងមកជួបជុំគ្នា។
ពេញមួយឆ្នាំ ពិធីបុណ្យនានាដូចជាបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ និង បុណ្យកឋិនទាន បាននាំក្រុមគ្រួសារ ព្រះសង្ឃ ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ យុវជន មិត្តភក្តិ និងភ្ញៀវ មកជួបជុំគ្នា។
មនុស្សមកវត្តដើម្បីបួងសួង ធ្វើបុណ្យ និងសន្សំកុសល ប៉ុន្តែការជួបជុំទាំងនេះក៏ផ្តល់នូវអ្វីមួយដែលមានតម្លៃដូចគ្នា គឺឱកាសក្នុងការជួប និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងគ្នាឡើងវិញ។
យើងបានជួបមនុស្សដែលប្រហែលជាមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ។ កូនៗបានជួបគ្រួសារខ្មែរផ្សេងទៀត។ ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យបានចែករំលែករឿងរ៉ាវ។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តបានធ្វើការជាមួយគ្នា។ ម្ហូបអាហារត្រូវបានរៀបចំ និងចែករំលែកជាមួយគ្នា។
ពេលវេលាទាំងនេះជួយពង្រឹងចំណងទាក់ទង ដែលបន្តទៅឆ្ងាយលើសពីបរិវេណវត្ត។
ជួយគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក
សហគមន៍ប្រហែលជាមានសារៈសំខាន់បំផុត នៅពេលជីវិតជួបការលំបាក។
សម្រាប់គ្រួសារខ្មែរជាច្រើន វត្តព្រះពុទ្ធសាសនាបានផ្តល់នូវភាពកក់ក្តៅ និងស្ថិរភាព ក្នុងអំឡុងពេលដ៏លំបាកនៃការកសាងជីវិតឡើងវិញនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី។
វត្តគឺជាទីកន្លែងដែលមនុស្សអាចមកពឹងពាក់នៅពេលមានទុក្ខសោក ការលំបាក និងភាពមិនប្រាកដប្រជា។ ព្រះសង្ឃបានផ្តល់ការណែនាំផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវធម៌ ខណៈដែលមិត្តភក្តិ និងសមាជិកសហគមន៍បានផ្តល់ជំនួយទាំងផ្នែកជាក់ស្តែង និងផ្លូវចិត្ត។
តួនាទីនេះនៅតែបន្តរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។
ជីវិតផ្លាស់ប្តូរ ជំនាន់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរ ហើយបញ្ហាប្រឈមរបស់សហគមន៍យើងក៏ផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែតម្រូវការរបស់មនុស្សក្នុងការមានចំណងទាក់ទងជាមួយគ្នា នៅតែមានដដែល។
ពេលខ្លះ យើងមកវត្តដើម្បីចូលរួមអបអរសាទរ និងធ្វើបុណ្យជាមួយគ្នា។
ពេលខ្លះ យើងមកដើម្បីស្វែងរកការណែនាំ។
ពេលខ្លះ យើងមកដើម្បីរំលឹកដល់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលបានចាកចេញពីយើង។
ហើយពេលខ្លះ យើងគ្រាន់តែមក ព្រោះការបាននៅក្បែរមនុស្សដែលយើងស្គាល់ ផ្តល់នូវអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងសុខចិត្ត។
សហគមន៍របស់យើង អនាគតរបស់យើង
អនាគតរបស់វត្តពុទ្ធរង្សី នៅទីបំផុតនឹងស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ជំនាន់ដែលមកបន្ទាប់ពីយើង។
អគារអាចត្រូវបានថែរក្សា។ រូបថតអាចត្រូវបានរក្សាទុក។ សៀវភៅអាចត្រូវបានបម្លែងជាឯកសារឌីជីថល។ ប្រវត្តិសាស្ត្រអាចត្រូវបានកត់ត្រាទុក។
ប៉ុន្តែសហគមន៍មួយអាចបន្តរស់រវើកបាន លុះត្រាតែមនុស្សនៅតែបន្តចូលរួមក្នុងសហគមន៍នោះ។
ហេតុនេះហើយបានជាមនុស្សគ្រប់ជំនាន់សុទ្ធតែមានតួនាទី។
ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់យើងអាចចែករំលែកចំណេះដឹងរបស់ពួកគាត់។
ឪពុកម្តាយអាចនាំកូនៗមកស្គាល់វត្ត និងស្វែងយល់អំពីបេតិកភណ្ឌរបស់ខ្លួន។
យុវជនអាចនាំមកនូវគំនិតថ្មីៗ និងជួយយើងទំនាក់ទំនងតាមវិធីថ្មីៗ។
អ្នកស្ម័គ្រចិត្តអាចបន្តផ្តល់ពេលវេលា និងជំនាញរបស់ពួកគេ។
ហើយមនុស្សគ្រប់រូបដែលដើរចូលតាមទ្វារវត្តរបស់យើង អាចចូលរួមជួយបង្កើតសហគមន៍មួយដែលពោរពេញដោយការស្វាគមន៍ សេចក្តីមេត្តាករុណា និងចំណងទាក់ទងរវាងគ្នា។
អ្នកដែលបានរួមគ្នាបង្កើតវត្តពុទ្ធរង្សី បានបន្សល់ទុកនូវអ្វីដ៏មានតម្លៃសម្រាប់ជំនាន់ក្រោយ។
ការទទួលខុសត្រូវរបស់យើង មិនមែនគ្រាន់តែថែរក្សាអ្វីដែលពួកគាត់បានកសាងប៉ុណ្ណោះទេ។
យើងត្រូវបន្តកសាង និងអភិវឌ្ឍវាឱ្យរីកចម្រើនទៅមុខ។
សហគមន៍មួយដែលចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់យើងទទួលបានការគោរព។
សហគមន៍មួយដែលយុវជនរបស់យើងមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍នេះ។
សហគមន៍មួយដែល ជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនារបស់យើង និងបេតិកភណ្ឌខ្មែរ អាចបន្តស្ថិតស្ថេរទៅមុខ។
សហគមន៍មួយដែលស្វាគមន៍អ្នកដែលទើបមកដល់ថ្មី។
ហើយជាសហគមន៍មួយដែលសេចក្តីសប្បុរស និងសេចក្តីមេត្តាករុណា លាតសន្ធឹងហួសពីគ្រួសាររបស់យើង ហួសពីវត្តរបស់យើង និងហួសពីសហគមន៍របស់យើងផ្ទាល់។
វត្តផ្តល់ឱ្យយើងនូវទីកន្លែងសម្រាប់ជួបជុំគ្នា។
ជំនឿរបស់យើងផ្តល់ឱ្យយើងនូវគុណតម្លៃសម្រាប់ការរស់នៅ។
ប៉ុន្តែមនុស្សគឺជាអ្នកដែលធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាសហគមន៍មួយ។